หลังคาบ้านแม่จะปูฝ้าเพดานไว้อีกชั้นนึง ทำให้เกิดช่องว่างใต้หลังคาของบ้านทั้งหลังสูงประมาณเกือบสามเมตร เรียกว่าพ่อขึ้นไปเดินได้สบายๆ เลย แม่ได้แต่คาดเดาต่างๆ นานาว่าลูกแมวคลอดออกมากี่ตัวกันแน่ พยายามเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ลูกแมววิ่งกุกกักกุกกักอยู่บนหลังคา ช่วงนี้เหมียวตาขยันขึ้นไปส่งข้าวส่งน้ำให้แม่จ๋อย บางทีก็ไปเฝ้าหลานให้ลูกสาวลงมากินข้าว แหม....เป็นแมวที่น่ารักจริงๆ แม่อยู่ด้านล่างได้ยินเสียงแมวบนหลังคาจนชินแล้ว แต่พ่อไม่ได้อยู่บ้านทุกวัน พอกลับเข้าบ้านมาได้ยินเสียงลูกแมววิ่งเล่นกันกระเจิดกระเจิงบนหลังคา ได้แต่สงสัยว่า แมวเข้าไปในห้องใต้หลังคาบ้านได้อย่างไร ปกติถ้าจะเข้าไป ต้องเข้าทางประตูช่องลับจากในบ้านเท่านั้น วันหนึ่งเลยอดรนทนไม่ได้ปีนหลังคาขึ้นไปดู
ที่แท้...หน้าจั่วหลังคาบ้านบริเวณห้องนอนใหญ่มีโพรงเบ้อเริ่มเลย แสดงว่าช่างทำบ้านไม่ได้ปิดโพรงนี้ไว้ มิน่าล่ะบางทีก็ได้ยินเสียงปีกนก พรึ่บพรับ มีนกบินหลงเข้าไปติดอยู่ใต้หลังคาบ่อยๆ ช่องใหญ่ขนาดไหนคิดดู เหมียวตาตัวใหญ่ปานนั้นยังเข้าออกได้สบายเลยเนี่ย พ่อบอกสงสัยต้องรอ รอจนกว่าลูกแมวจะโตพอที่จะลงมาข้างล่างกันเองได้ เพราะเราพยายามจะขึ้นไปเอาลงมา พวกลูกแมวก็จะพากันมุดเข้าซอกเข้าหลืบหนีหายกันไปหมด สรุปจนแล้วจนรอดเลยไม่รู้ว่ามีกี่ตัวกันแน่ แล้วแต่ละตัวหน้าตาเป็นไง
เท่าที่ฟังเสียงฝีเท้า บางทีก็ร้องเรียกหากัน แม่เดาว่ามีสองตัว วันที่ลูกแมวเกิดเผอิญตรงกับวันที่ละคร วนิดาออนแอร์วันแรกพอดี แม่เลยตั้งชื่อไว้ก่อนว่า “คุณใหญ่กับคุณนิด” (รอลูกแมวลงมาข้างล่างเมื่อไรก็ค่อยไปดูตัวจริง ตัวผู้จะให้ชื่อคุณใหญ่ ส่วนตัวเมียจะให้ชื่อคุณนิด พระนางของละครวนิดาพอดีเลย พ่อว่าแม่นี่บ้าละครจริงๆ อิอิ
