และแล้ว....ยาคุมของป้าหมอก็ไม่ได้ผล แม่จ๋อยเริ่มร้องกินเก่ง มีอาการแพ้ท้องคือนอนทั้งวันไม่ขยับเขยื้อน ตื่นมาก็ร้องกิน กินเสร็จก็ไปนอน จนท้องตุ่ยๆ เฮ้อ...ยาคุมเอาไม่อยู่ แม่เลยได้แต่คอยประคบประหงมให้กินแต่อาหารดีๆ แล้วก็นับวันนับคืนเมื่อไรแม่จ๋อยจะคลอดลูกน้อยมาให้เห็นอีก ช่วงนี้ไอ้ดำ ผู้เป็นพ่อเด็กดูเหมือนจะแพ้ท้องแทนเมีย บางวันเห็นมาเดินป้วนเปี้ยนแถวบ้านด้วยอาการเพลียๆ พิกล บางครั้งโดนพ่อยิงหนังสติ๊กไปถูกตัววิ่งหางจุกตูด แสดงว่าแรงตก แต่ไหนแต่ไรมาเคยหนีลูกหินของพ่อได้ทุกครั้ง บางทีก็โดนพ่อไล่จนพลาดตกน้ำตกท่าเสียฟอร์มแมวเหมือนกัน โถ...แสดงว่าหมดแรงจริงๆ นะเนี่ย พอแม่จ๋อยท้องใหญ่ขึ้นๆ ใกล้คลอด ไอ้ดำยิ่งเข้ามารบกวนถี่ขึ้น อยากจะมีส่วนร่วมในการดูแลลูกด้วยละมัง แต่แม่จ๋อยไม่ให้โอกาส (ไม่รู้ไปทำอะไรผิดต่อแม่จ๋อยไว้ปะ) แม่จ๋อยจะหนีมันตลอดไม่คุยด้วยเลย หนักๆ เข้าเลยหนีขึ้นหลังคาบ้าน เพิ่งรู้ว่าอยู่บนหลังคาบ้านปลอดภัยที่สุด ไอ้ดำก็ยังไม่วายจะตามตื้อตามขึ้นหลังคาไปด้วย เสียงแมวทะเลาะกันเงี๊ยวหง่าวหนวกหู เป็นที่น่ารำคาญของคนใต้หลังคายิ่งนัก ฟังทุกวันๆ เข้าก็เลยชินไปเอง
จนวันหนึ่งแม่ตื่นเช้ามา เสียงทะเลาะกันเงียบหายไป ด้านล่างมีการเคลื่อนไหว พ่อกับแม่ไม่เห็นหน้าแม่จ๋อย แต่เหมียวตากับลุงเจ๋งเป็นฝ่ายกระโดดต้นชงโคปีนขึ้นหลังคาบ้านไป แล้วแมวทั้งหลายก็หายหน้าหายตากันไปเป็นวันๆ ข้าวปลาไม่ลงมากิน พอตกกลางคืนแม่ถึงได้ยินเสียงร้องเล็กๆ เงี๊ยวๆ เหมี๊ยวเหมียวดังแว่วๆ มาจากบนหลังคา แม่ลงทุนหากระไดมาปีนเพื่อเปิดประตูช่องลับใต้หลังคา พอแง๊มประตูได้ก็มองไม่เห็นอะไร นอกจากได้ยินเสียงลูกแมว และเสียงแม่จ๋อยขู่อยู่ฟอดๆ แม่เลยส่งเสียงเรียก จ๋อยๆ มันถึงได้เงียบ...อา...ที่แท้คุณแม่คลอดลูกแล้วนั่นเอง ว่าแต่ว่าเหมียวตากับลุงเจ๋งขึ้นมาทำอะไรกับเค๊าด้วยหล่ะเนี่ย สองตัวมาช่วยทำคลอดด้วยหรือไงกัน เหมียวตาร้องเมี๊ยวตอบ เหมียวมาคอยเป็นกำลังใจให้ลูกสาวก๊าบ ส่วนเจ๋งก็มาคอยคุ้มกันให้น้องเวลาคลอดก๊าบ...
เหมียวจะขึ้นไปดูแลหลานๆ ก๊าบ
