ตอนที่ 20 ไหงผมถึงกลายเป็น แบ๊ด แบ๊ซมารุ

พอเห็นหน้าตา พ่อก็หัวเราะหึหึ “ลูกไอ้ดำชัดๆ หน้าตาแบบนี้” ตัวแรกสีดำเหมือนพ่อแต่หน้าตากลับเหมือนแม่จ๋อย แม่ตั้งชื่อให้ว่า เจ้าดำน้อย แต่เจ้าตัวลายสามสีนั่นหน่ะไม่ว่าจะเป็นหน้าตา แข้งขา กริยาท่าทางการเดินกร่างๆ แบบวางก้ามเล็กๆ เหมือนพ่อมันเปี๊ยบเลย แม่กลับตั้งชื่อให้ว่า แบ๊ซมารุ เพราะหน้าตามันเหมือนการ์ตูนซานริโอ้ Bad Baz Maru แบ๊ด แบ๊ซ มารุ (แบทแมนเวอร์ชั่นการ์ตูนญี่ปุ่น) ซึ่งก็คือชื่อของผมเองแหล่ะ อิอิ...เมื่อต้นปีคุณน้ามาซาโกะมาจากญี่ปุ่น มาค้างที่บ้านเหมียวตา พอรู้ว่าแบ๊ซ ได้ชื่อมาจากการ์ตูนซานริโอ้ แกก็ชอบใจใหญ่ บอกว่า ความจริงต้องออกเสียง แบด แบ๊ท ทะสึ มารุ นะก๊ะ แต่แม่ไม่เห็นด้วยยาวเกิน เรียกยาก บางทีรำคาญเสียงร้องของผมมากๆ แม่ก็เรียกแต่ ไอ้แบ๊ด ไอ้แบ๊ด (bad! ไปเลยเรา)

รูปถ่ายติดบัตรนักเรียนของแบ๊ซครับ

ดูเผินๆ เหมือนผมกำลังใส่หน้ากากมนุษย์ค้างคาวอยู่ เฉพาะตรงหัวที่ดำ แต่ลำตัวช่วงหน้าอกและท้องกลับขาวจั๊วะไม่มีสีอื่นปนเลย หลังลายสามสีน่ารักไหมละก๊าบ
เหมียวตากลับมาทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กๆ อีกครั้ง เพราะลูกสาวอย่างแม่จ๋อย มีหน้าที่ให้นมอย่างเดียว แต่งาน Entertain กลับผลักภาระให้เหมียวตาผู้เป็นพ่อ
เหมียวตารักหลานๆ มาก เช้าๆ จะช่วยเลียขนทำความสะอาดให้ทุกตัว แต่ลุงเจ๋งของพวกเราออกแนวรำคาญแมวน้อย ไม่ค่อยสบอารมณ์เวลาบรรดาลูกแมวเข้ามาหา พอพวกแบ๊ชเข้าคลอเคลีย ลุงก็จะหงุดหงิดลุกหนีไม่ใส่ใจ หลบไปปลีกวิเวกลำพังหลังบ้านมั่ง ข้างบ้านมั่ง เรียกว่าทีไหนมีพวกแบ๊ซที่นั่นไม่มีลุงเจ๋ง 

หลังจากนั้นไม่นานลุงเจ๋งเป็นหนุ่มแล้ว ก็เริ่มออกเที่ยวตะลอนๆ นานๆ กลับบ้านครั้งนึง จนวันหนึ่ง ลุงเจ๋งก็หายไปจากบ้านเราเลย สงสัยไปติดสาว ออกไปมีครอบครัวใหม่ หรือไม่ก็เอาอย่างเหมียวตา คือไปหาบ้านและเจ้าของใหม่เมื่อโตเต็มวัยแล้ว หรือไม่ก็...หลงทางเดินตามคนอื่นเขาไป เพราะลุงเจ๋งเป็นแมวที่มีแมวสัมพันธ์ดีกับคนแปลกหน้าทั่วไป (เอ้อ...คล้ายๆ มนุษย์สัมพันธ์ดีนั่นแหล่ะก๊าบ)
พ่อกับแม่บ่นเสียดายลุงเจ๋งมาก บ่นอยู่หลายวัน เที่ยวเดินตามหาสารพัด เคยไปติดป้ายประกาศผู้ใดพบเห็นแมวหนุ่มสีเหลือง ติดต่อที่บ้านเหมียวตาด่วน มีเงินรางวัลให้ถึง 500 บาท ปรากฏว่าชาวบ้านแถวนั้นพากันหอบแมวเหลืองมาให้ดูที่บ้านไม่เว้นแต่ละวัน ตัวนี้ใช่ไหม ตัวนี้ใช่ปะ？ แต่พวกมันก็ไม่ใช่ลุงเจ๋งสักกะตัว สุดท้ายก็เลยต้องทำใจ พวกเราไม่มีโอกาสได้พบลุงเจ๋งอีกเลยก๊าบ เฮ้อ..เศร้า คิดถึงลุงเจ๋งจัง

Continue Reading

ตอนที่ 19 ได้เวลาโชว์ตัว

หลังจากแม่จ๋อยคลอดลูกได้สองสามเดือน กิจวัตรประจำวันคือลงมากินข้าวแล้วก็ขึ้นไปบนหลังคา ลูกแมวพร้อมที่จะลงมาเมื่อไรไม่มีใครรู้ รู้แต่ว่าป่านนี้พวกมันคงขี้เต็มหลังคาบ้านแล้ว วันๆ ไม่ได้กินข้าวกินน้ำ กินแต่นมแม่ พอระยะหลังๆ กลับเห็นแม่จ๋อยลงมานอนเอกเขนกปล่อยอารมณ์อยู่ข้างล่างไม่ค่อยใส่ใจขึ้นไปดูแลลูกเต้าแล้ว แม่กับพ่อได้แต่เป็นห่วงว่าลูกแมวจะอดตายไหมเนี่ย บางทีต้องวานเหมียวตาให้ขึ้นไปดูหลานแทน เหมียวตาก็ขึ้นไปจริง แต่กลับขึ้นไปนอนชมนกชมไม้บนหัวเสาเสียนี่ ใช้ไม่ได้เลย พ่อได้แต่ปลอบใจว่า เดี๋ยวถึงเวลามันก็พากันลงมาเองแหล่ะ หิวๆ ไม่มีอะไรกินก็ต้องหาทางลงมาเอง

แล้ววันนั้นก็มาถึง ช่วงเช้าของวันหนึ่งได้ยินเสียงเงี๊ยวๆ อยู่เหนือหลังคา ต้นชงโคกำลังออกดอกสีม่วงบานสะพรั่ง กิ่งไหวๆ นั่นไงเห็นแล้ว ลูกแมวสองตัวจริงๆ พากันกางเล็บเกาะกิ่งไม้มองลงมาด้านล่าง มีเหมียวตากับแม่จ๋อยเป็นเทรนเน่อร์คอยฝึกให้ลูกแมวปีนต้นไม้ลงมาด้านล่าง ช่าง..เป็นภาพที่หาดูได้ยากจริงๆ แมวโตสองตัวร้องเรียกแมวน้อย และค่อยๆ ชี้นำให้แมวน้อยปีนต้นไม้ลงมา ไม่รู้พวกมันพูดกันว่าอะไรบ้าง แต่ท้ายสุดแมวน้อยสองตัวก็ลงมาถึงด้านล่างจนได้

แม่ดีใจเป็นที่สุดเตรียมอาหารมาวางให้เต็มที่เลย แมวน้อยก็ไม่กลัวคน ลงมาถึงกินเอากินเอา (เพราะเพิ่งได้กินอาหารเป็นครั้งแรกในชีวิต) สองตัวน่ารักมากเลย แต่แม่ผิดหวังที่มันดันเป็นตัวผู้ทั้งคู่ สีดำสนิทหนึ่งตัว และก็สามสีเหมือนแม่จ๋อยอีกหนึ่งตัว
แล้วจะให้ชื่อคุณนิดคุณใหญ่งัยละเนี่ยหน้าตาไม่ให้กันเลยซักกะตัว

Continue Reading

ตอนที่ 18 วันเกิดพระเอก

หลังคาบ้านแม่จะปูฝ้าเพดานไว้อีกชั้นนึง ทำให้เกิดช่องว่างใต้หลังคาของบ้านทั้งหลังสูงประมาณเกือบสามเมตร เรียกว่าพ่อขึ้นไปเดินได้สบายๆ เลย แม่ได้แต่คาดเดาต่างๆ นานาว่าลูกแมวคลอดออกมากี่ตัวกันแน่ พยายามเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ลูกแมววิ่งกุกกักกุกกักอยู่บนหลังคา ช่วงนี้เหมียวตาขยันขึ้นไปส่งข้าวส่งน้ำให้แม่จ๋อย บางทีก็ไปเฝ้าหลานให้ลูกสาวลงมากินข้าว แหม....เป็นแมวที่น่ารักจริงๆ แม่อยู่ด้านล่างได้ยินเสียงแมวบนหลังคาจนชินแล้ว แต่พ่อไม่ได้อยู่บ้านทุกวัน พอกลับเข้าบ้านมาได้ยินเสียงลูกแมววิ่งเล่นกันกระเจิดกระเจิงบนหลังคา ได้แต่สงสัยว่า แมวเข้าไปในห้องใต้หลังคาบ้านได้อย่างไร ปกติถ้าจะเข้าไป ต้องเข้าทางประตูช่องลับจากในบ้านเท่านั้น วันหนึ่งเลยอดรนทนไม่ได้ปีนหลังคาขึ้นไปดู

ที่แท้...หน้าจั่วหลังคาบ้านบริเวณห้องนอนใหญ่มีโพรงเบ้อเริ่มเลย แสดงว่าช่างทำบ้านไม่ได้ปิดโพรงนี้ไว้ มิน่าล่ะบางทีก็ได้ยินเสียงปีกนก พรึ่บพรับ มีนกบินหลงเข้าไปติดอยู่ใต้หลังคาบ่อยๆ ช่องใหญ่ขนาดไหนคิดดู เหมียวตาตัวใหญ่ปานนั้นยังเข้าออกได้สบายเลยเนี่ย พ่อบอกสงสัยต้องรอ รอจนกว่าลูกแมวจะโตพอที่จะลงมาข้างล่างกันเองได้ เพราะเราพยายามจะขึ้นไปเอาลงมา พวกลูกแมวก็จะพากันมุดเข้าซอกเข้าหลืบหนีหายกันไปหมด สรุปจนแล้วจนรอดเลยไม่รู้ว่ามีกี่ตัวกันแน่ แล้วแต่ละตัวหน้าตาเป็นไง

เท่าที่ฟังเสียงฝีเท้า บางทีก็ร้องเรียกหากัน แม่เดาว่ามีสองตัว วันที่ลูกแมวเกิดเผอิญตรงกับวันที่ละคร วนิดาออนแอร์วันแรกพอดี แม่เลยตั้งชื่อไว้ก่อนว่า “คุณใหญ่กับคุณนิด” (รอลูกแมวลงมาข้างล่างเมื่อไรก็ค่อยไปดูตัวจริง ตัวผู้จะให้ชื่อคุณใหญ่ ส่วนตัวเมียจะให้ชื่อคุณนิด พระนางของละครวนิดาพอดีเลย พ่อว่าแม่นี่บ้าละครจริงๆ อิอิ

Continue Reading